ماه ضیافت خدا

در این ماه بندگان خدا به میهمانی می روند. چه میهمانی با شکوهی !

میزبان : خدای متعال

میهمانان : بندگان خدا

وسیله پذیرائی : رحمت و مغفرت

خادمان : فرشتگان

معمولا ما بندگان وقتی کسی را به میهمانی دعوت می کنیم , میهمان هرچه از میزبان در خواست کند, میزبان تا در توانش است خواسته میهمانش را برآورده می کند. خداوند اجلٌ از آن است که بندگانش را به میهمانی دعوت کند اما از اجابت خواسته های میهمانانش دریغ ورزد.

به قول حضرت علی(ع) در دعای کمیل :

" لا هکذا الظن بک و لا اخبرنا بفضلک عنک "

در مورد تو ای خدا ! اینگونه گمان نمی رود و به ما خبرداده نشده که فضل و کرم تو اینگونه باشد.

پس بر ما بندگان است که در این ماه هرچه می توانیم از خداوند در خواست کنیم و دست دعا و نیایش به درگاهش بلند کنیم ؛ چرا که اگر خود تنبلی کنیم و درخواست نکنیم ، تقصیر از خود ما خواهد بود که همیشه هم اینگونه است.

گر گدا کاهل بود تقصیر صاحبخانه چیست؟

بیچاره مادر

بیچاره مادر

پسر رو قدر مادر دان که دائم           کشد رنج پسر بیچاره مادر

نگهداری کند نه ماه و نه روز            توراچون جان به بر بیچاره مادر

از این پهلو به آن پهلو نغلتد             شب از بیم خطر بیچاره مادر

به وقت زادن تو مرگ خود را             بگیرد در نظر بی چاره مادر

بشوید کهنه و آراید او را                  چو کمتر کار گر بی چاره مادر

تموز و دی تو را ساعت بساعت        نماید خشک و تر بیچاره مادر

اگر یک عطسه آید از دماغت           پرد هوشش ز سر بیچاره مادر

اگر یک سرفه  بی جا نمایی             خورد خون جگر بی چاره مادر

برای این که شب راحت بخوابی        نخوابد تا سحر بی چاره مادر

دو سال از گریه روز و شب تو            ندارد خواب و خور بیچاره مادر

چو دندان آوری رنجور گردی              کشد رنج دگر بی چاره مادر

سپس چون پاگرفتی تا نیفتی           خورد غم بیشتر بیچاره مادر

تو تا یک مختصر حالی بگیری           کند جان مختصر بی چاره مادر

به مکتب چون روی تا باز گردی        بود چشمش به در بیچاره مادر

و گر یک ربع ساعت دیر آیی            شود از خود به در بیچاره مادر

تمام حاصلش از زحمت این است     که دارد یک پسر بیچاره مادر